Ik weet het, dat klinkt allemaal niet erg positief. Maar dat ben ik wel, zeker wel! Uiteraard is het een enorm geweldige kans:   Een prachtig land, de natuur en cultuur, de mensen, mijn Engels upgraden. En dat voor 12 maanden. Ik kijk er enorm naar uit, hoewel het totaal niet tot me door dringt. Ik ga een enorm prachtige tijd tegemoet. Voor iedereen die het wilt en bereid is er moeite voor te doen en er genoeg tijd in te steken: doe het. Alsjeblieft. Je slaat jezelf voor je kop over tien jaar als je het niet gedaan hebt. 

Om meteen maar wat vragen de wereld uit te helpen: Ga je er hélemaal alleen naartoe? Hoe heb je dat allemaal geregeld dan? Misschien moet ik die vragen eerst maar eens beantwoorden. Jazeker, ik ga er helemaal alleen naartoe. Hoe heb ik dat geregeld? Dat is een lang verhaal. Ik heb beloofd jullie op de hoogte te houden van mooie verhalen en van harde feiten, dus met dat laatste zal ik maar eens beginnen. Mooie verhalen zullen er dus, helaas, pas over een maandje of drie komen. Tot dan is het erg veel regelen, bellen en bureaucratie.

Na een mail of 40 de deur uit gedaan te hebben naar de USA, canada, Nieuw zeeland en Australië ben ik zo’n 20 keer afgewezen en heb ik van zo’n 17 nooit een reactie terug gehad.   Twee andere bedrijven in Canada en de US hadden interesse, maar helaas was patiëntencontact niet toegestaan tijdens een stage in de USA. Het bedrijf in canada kwam na een maand erachter dat in mijn allereerste mail stond dat ik cliëntencontact moet hebben in mijn stage en daar konden ze niet aan beginnen. Uiteindelijk heb ik zo’n drie maanden geleden contact gekregen met mijn stagebedrijf door simpelweg brutaal te mailen. Na een Skype-interview om half 11 ’s avonds om het een en ander te bespreken, kon ik met mijn visum beginnen. En dat is niet niks. Omdat ik er 12 maanden heen ga, is een visum wat veel stagiairs gebruiken geen optie. In dit geval moet ik het volgende verzamelen: Een verklaring van goed gedrag van mijn bank (jazeker, het bestaat!) met stempel, handtekening en het bedrag op mijn spaarrekening, een brief van de IB-groep dat ik stufi ontvang, een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort met stempel en handtekening, een brief van school waarin staat dat ik stage moet lopen voor mijn opleiding en een brief van mijzelf waarin staat hoe de stage relateert tot mijn studie.

Was dat alles? Nope! Dit is nog maar stap 1. Met deze documenten gaan zij mijn visum voor mij aanvragen. Is het geaccepteerd, dan mag ik het lodgen en nog eens het volgende opsturen naar Australië: formulier 147, letter of approval , pasfoto, geboorteakte, nog een paspoortkopie, bank statements, een brief van mijn verzekering,   VOG die door het consulaat ingevuld moet worden en een kopie van de uitnodiging om stage te lopen. Yup, je moet er wat voor over hebben. Ik ben al lang blij dat een tuberculose-röntgenfoto niet nodig is, want er was een kansje dat dat ook nog moest gebeuren.

Maar zeg nou zelf: als je weet waar je het voor doet, is dit nog niks. Na 1,5 jaar mag even aanpoten geen probleem zijn, toch?

Up next: meer over mijn stage, het bedrijf en zo. :) Vragen? Laat maar komen! :D